جلسهای که همه موافقاند، شاید امن نیست
تا حالا دیدهاید تصمیمی در جلسه بدون هیچ مخالفتی تصویب شود، اما بعداً همه در گفتوگوهای دونفره از ایرادهایش بگویند؟ این سکوت همیشه نشانه توافق نیست؛ گاهی نشانه فرسایش «امنیت روانی» است.
چرا مهم است؟ وقتی افراد از سؤال پرسیدن، مخالفت یا گفتن خطا بترسند، مدیر با تصویری ناقص تصمیم میگیرد و مشکل دیرتر و پرهزینهتر دیده میشود.
فرض کنید مدیر یک شرکت پخش ایرانی پیشنهاد میدهد مسیرهای ارسال عوض شود. دو کارشناس میدانند طرح در شهرهای شلوغ زمان تحویل را بیشتر میکند، اما چون مدیر دفعه قبل منتقد را «منفیباف» خوانده، چیزی نمیگویند. طرح اجرا میشود و شکایت مشتریان بالا میرود؛ نه بهخاطر کمبود دانش، بلکه چون دانش موجود وارد تصمیم نشده است.
یک اقدام کمریسک برای این هفته: مدیر در ابتدای جلسه بعدی یک اشتباه واقعی خودش را کوتاه و بدون توجیه مطرح کند. بعد، پیش از اعلام نظر نهایی بپرسد: «چه چیزی را ندیدهام و این تصمیم کجا ممکن است شکست بخورد؟» پاسخ مخالف را قطع نکند و از گوینده بابت روشنکردن ریسک تشکر کند.
این کار را چهار هفته تکرار کنید و فقط سه نشانه را بسنجید: تعداد سؤالها، تعداد مخالفتهای محترمانه و زمانی که خبر بد به مدیر میرسد. هدف، زیادکردن مخالفت نیست؛ امنکردن مسیر رسیدن واقعیت به تصمیم است. 🧭
در جلسه بعدی، میتوانید اولین مخالفت را با واکنشی امن پاسخ دهید؟
#منابع_انسانی #امنیت_روانی #مدیریت_تیم
دیدگاهتان را بنویسید