یک سیاست تازه هنوز فرصت اثرکردن پیدا نکرده، اما مدیر آن را عوض میکند؛ نتیجه این است که تیم مدام در حال شروع دوباره است. این الگو میتواند نشانه «تأخیر بازخورد» باشد: فاصلهای طبیعی میان اقدام و زمانی که نتیجهاش دیده میشود.
چرا مهم است؟ چون تصمیمگیری زودهنگام، یک اقدام خوب را شکستخورده نشان میدهد و هزینه تغییرهای پیدرپی را بالا میبرد.
فرض کنید واحد منابع انسانی یک شرکت تولیدی ایرانی، گفتوگوی ماهانه مدیران با کارکنان را برای کاهش خروج نیرو راه انداخته است. بعد از دو هفته، چون استعفاها کم نشده، فرم گفتوگو عوض میشود؛ ماه بعد هم برنامه کنار گذاشته میشود. درحالیکه اثر چنین مداخلهای احتمالاً دیرتر در رفتارهایی مثل طرح زودتر مشکلات، مشارکت بیشتر و سپس ماندگاری دیده میشود.
راه کمریسک این است که پیش از شروع، دو زمان را روشن کنید: چه موقع «نشانه اولیه» را میسنجیم و چه موقع درباره نتیجه نهایی تصمیم میگیریم. مثلاً در پایان ماه اول، تعداد گفتوگوهای انجامشده و مسائل مطرحشده را ببینید؛ اما قضاوت درباره ماندگاری را به پایان فصل موکول کنید. در این فاصله، روش را فقط وقتی متوقف کنید که آسیب مشخصی دیده شود.
این هفته، برای یکی از تغییرهای جاری تیم یک «زمان قضاوت» بنویسید و تا آن موعد، از دستکاری پیدرپی آن خودداری کنید. ⏳
دیدگاهتان را بنویسید